تراریخته چیست؟
ارگانیسم های اصلاح ژنتیکی شده (GMOs)، ارگانیسم های زنده ای هستند که ساختار ژنتیکی آنها به صورت مصنوعی در آزمایشگاه با مهندسی ژنتیک دستکاری شده است. این یک ترکیبی از ژن های گیاهان، حیوانات، باکتری ها و ویروس ها را ایجاد می کند که در طبیعت یا به روش های سنتی پیوند زدن ایجاد نمیشوند.

اکثر تراریخته ها مهندسی شده اند برای مقابله با اعمال مستقیم هرزه کش ها یا برای ساخت یک آفت کش. اگرچه، تکنولوژِی های جدید برای توسعه ویژگی های دیگری در گیاهان در حال استفاده اند. ویژگی هایی از جمله مقاومت در برابر سیاه شدن سیب و ایجاد ارگانیسم های جدید با استفاده از بیولوژی مصنوعی. علی رغم قول های صنعت بیوتکنولوژی، هیچ مدرکی مبنی بر اینکه هیچ کدام از تراریخته های موجود در بازار: افزایش در بهره وری، مقاومت در برابر خشکسالی، بهبود مواد مغذی یا هر منفعت دیگری برای مصرف کنندگان داشته باشند، موجود نیست.

آیا تراریخته ها مطمئن هستند؟
  در غیاب مطالعات تغذیه ای بلند مدت، معتبر و مستقل، مورد اطمینان بودن تراریخته ها مشخص نیست. شهروندان به اختیار خودشان تصمیم به پرهیز از تجربه کردن تراریخته ها گرفتند.

آیا محصولات تراریخته برچسب گذاری می شوند؟
شصت و چهار کشور در سراسر دنیا از جمله: استرالیا، ژاپن، و تمام کشور های عضو اتحادیه اروپا خواهان برچسب گذاری محصولات تراریخته هستند. در کانادا نیازی به برچسب گذاری محصولات تراریخته نیست.

تراریخته ها در حال حاضر در ایالات متحده برچسب گذاری نمی شوند. اگرچه، استاندارد NBFDS در تاریخ 21 دسامبر 2018 در ثبت فدرال منتشر شده است. این قانون که DARK Act نامیده میشود، شروع برچسب گذاری محصولات تراریخته در ایالات متحده است. به این معنی که بعضی (نه تمام) از محصولاتی که حاوی تراریخته ها هستند باید از سال 2022 برچسب گذاری شوند. در حال حاضر معافیت بعضی دسته ها باعث می شود که این قانون نتواند آن محافظت پرمفهومی که مردم آمریکا لایق آن هستند را به انجام برساند.

چه غذاهایی ممکن است شامل تراریخته ها باشند؟
بیشتر غذاهای بسته بندی شده شامل مواد اولیه ای هستند که از ذرت، سویا، کانولا، چغندر قند گرفته شده اند و اکثر این غلات که در آمریکای شمالی رشد کرده اند از نظر ژنتیکی دستکاری شده اند.

محصولات حیوانی: پروژه عدم استفاده از تراریخته ها همچنین محصولاتی که از احشام، پرورش زنبور عسل و پرورش جانوران آبزی به دست می آید را محصولاتی با ریسک بالا تلقی می کند چرا که مواد اولیه هایی که به صورت ژنتیکی مهندسی شده اند در غذای حیوانات رایج  اند. این به محصولات حیوانی از جمله تخم مرغ، شیر، گوشت، عسل، و غذاهای دریایی ضربه میزند.

ورودی های فرآوری شده، از جمله آنهایی که از زیست شناسی مصنوعی هستند: تراریخته ها همچنین به شکل مشتقات زراعتی فرآوری شده و ورودی هایی که از اشکال دیگر مهندسی ژنتیک گرفته شده اند به داخل غذا نفوذ می کنند، مانند زیست شناسی مصنوعی. بعضی از نمونه های شامل: شربت ذرت هیدرولیزه شده پروتئین گیاهی، شیره، شکر، پروتئین گیاهی بافتی، چاشنی ها، محصولات مخمر ویتامین ها، میکروب ها و آنزیم ها، اسانس ها، روغن ها و چربی ها، پروتئین ها، و شیرین کننده ها.

محصولات تراریخته چگونه بر کشاورزان تاثیر می گذارند؟
از آنجایی که تراریخته ها نوع جدیدی از زندگی هستند، کمپانی های بیوتکنولوژی توانسته اند حق امتیاز هایی برای کنترل توزیع و استفاده از بذر های مهندسی شده ژنتیکی خود بدست آورند. در نتیجه این شرکت ها حالا این قدرت را دارند که از کشاورزانی که زمین های آنها به محصولات تراریخته آلوده شده شکایت کنند حتی اگر این آلودگی از زمین های همسایه به زمین آنها سرایت کرده  باشد.

به همین دلیل محصولات دستکاری شده ژنتیکی یک تهدید جدی علیه حق حاکمیت کشاورزان و امنیت غذایی ملی هر کشوری که در آن رشد کنند، هستند.

مضرات تراریخته ها برای محیط زیست چیست؟
بیش از 80%  تمام غلات دستکاری شده ژنتیکی در سرتاسر دنیا، مهندسی شده اند تا در برابر آفت کش ها مقاومت داشته باشند. در نتیجه مصرف آفت کش های سمی مانند Roundup از زمانی که تراریخته ها برای اولین بار معرفی شدند، 15 برابر شده است. در مارس سال 2015، سازمان جهانی سلامت تشخیص داد که گلیفوزات آفت کش (ماده اصلی Roundup ) احتمالا برای انسان سرطان زا است.

غلات دستکاری شده ژنتیکی همچنین مسئول پیدایش ابر علف ها و ابر حشرات هستند که فقط با استفاده از سمی ترین سموم قابل نابودی هستند. سمومی مانند 2,4-D (ماده اصلی Agent Orange ).

بیشتر تراریخته ها یک گسترش مستقیم از کشاورزی شیمیایی هستند و توسط بزرگترین شرکت های شیمیایی دنیا توسعه داده شده و فروخته می شوند. مضرات بلند مدت این تراریخته ها ناشناخته اند. یکبار که به درون طبیعت رها شوند دیگر قابل جمع آوری نیستند.

پروژه عدم استفاده از تراریخته ها یک تشکیلات ماموریت محور و غیرانتفاعی است که به ساختن و حفاظت از یک منبع غذایی بدون تراریخته اختصاص یافته است. ما این کار را از طریق آموزش مصرف کننده و برنامه های توسعه ای، حمایت بازاری فراهم شده برای برند های تایید شده‌ی پروژه عدم استفاده از تراریخته ها، تعلیم منابع و افزایش فروش مواد که برای فروشندگان فراهم شده، انجام می دهیم.

پروژه محصولات تایید شده‌ی بدون تراریخته به عنوان یکی از رهبران بازار در زمینه اجتناب از تراریخته ها و یکی از رو به رشد ترین برچسب ها در بخش فروش باقی مانده است. ما مورد اعتمادترین تاییدیه شخص ثالت را در آمریکای شمالی برای غذاها و محصولات بدون تراریخته عرضه می کنیم.

استاندارد پروژه عدم استفاده از تراریخته ها یک مدرک توافق محور است که با بینش تعدادی از متخصصان صنعت که بازتاب دهنده یک دامنه پویا از دیدگاه ها هستند، ساخته شده است. در دنیای در حال حرکت و با تکنولوژی های به سرعت توسعه یافته، این استاندارد از طریق دوره های نظرات عمومی در حال اجرا، جاری و متحد باقی می ماند.

به خاطر این همکاری با گروه های ذی نفع درگیر، پروژه محصولات تاییدشده بدون تراریخته ،یک راه معنادار و قابل دستیابی برای تامین کنندگان، برند ها و فروشندگان است تا تعهد خود را برای فراهم آوردن یک انتخاب واضح برای مصرف کنندگان در بازار نشان دهند.


تاریخچه
پروژه عدم استفاده از تراریخته ها در سال 2007 توسط دو مغازه تره بار ساخته شد، کمپانی تره بار ملی در برکلی کالیفرنیا و بازار غذای ملی بیگ کرت در تورنتو اونتاریو که هر دو سالیان قبل را سختکوشانه کار کردند تا اطلاعات بیشتری در مورد تراریخته ها به مشتریان خود بدهند. کمپانی تره بار ملی 161 فروشگاه را در یک کمپین نامه نویسی گردهم آورد تا از تولیدکنندگان راجع به وضعیت تراریختگی محصولات شان سوال کنند. بازار غذای ملی بیگ کرت بعد از بیش از یکسال تحقیق قوانین خرید محصولات بدون تراریخته‌ی مخصوص خود را توسعه داد. آنها تلاش خود را برای پروژه عدم استفاده از تراریخته ها و با هدف خلق یک تعریف استاندارد شده برای محصولات بدون تراریخته در صنعت غذایی آمریکای شمالی یکی کردند.

برای دریافت بودجه علمی سختگیرانه و حمایت فنی در سطح جهانی که لازمه‌‌ی بقای پروژه بود، این ارگان شروع به کار با FoodChain ID کرد که پیشرو جهان در آزمایش محصولات بدون تراریخته، گواهی دهی و مشاوره است. از آن زمان، پروژه سه مشاور فنی با دستیابی جهانی به سرویس های آزمایشی و تاییدیه افزوده است.

در بهار سال 2007، پروژه هیئت مدیره خود گسترش داد به منظور ورود نمایندگانی از تمام گروه های ذی نفع در صنعت محصولات طبیعی، نمایندگانی از جمله مصرف کنندگان، فروشندگان، کشاورزان و تولیدکنندگان. این هیئت پویا تلاش می کردند تا یک بنیاد محکم با دیدگاه های هرچه بیشتر به این سازمان ببخشند. آنها بعد از آن یک کمیته مشورتی برای مسائل فنی و سیاستی شکل دادند.

بعد از تجدید نظر در چندین پیش نویس اولیه استاندارد پروژه بدون تراریخته ها، اولین محصولاتی که نشان "پروانه" را داشتند در اوایل سال 2010 روانه بازار شدند. از آن زمان برنامه تایید محصولات به صورت ثابت رشد کرده است، با بیش از 3000 برند تایید شده، بیش از 50000 محصول و بیش از 26 میلیارد دلار فروش. به علت تقاضای مصرف کنندگان در سراسر آمریکای شمالی، محصولات تایید شده در پروژه تایید محصولات بدون تراریخته به عنوان یکی از رو به رشد ترین بخش ها در بازار باقی مانده است و همچنین امروز نشان "پروانه" مورد اعتمادترین برچسب در میان فروشندگان برای اجتناب از تراریخته ها است.